Афіцыйны сайт
Дзяржаўнай установы «Санаторый «Баравое»
Кіраўніцтва справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь
211730, в. Будачы, вул. ГУ "Санаторый "Баравое"
Докшыцкі раён, Віцебская вобл.,
Рэспубліка Беларусь

Першы каталіцкі храм у Докшыцах з'явіўся ў 1608 годзе дзякуючы старанням ксяндза Станіслава Кішкі. Гэтай святыні не наканавана было прастаяць доўга — роўна праз сто гадоў яе спаткала трагічная доля.
У 1708 годзе шведскія войскі, якія рухаліся з Рыгі ў бок Украіны, спалілі касцёл датла. Разам з храмам агонь знішчыў і само мястэчка, і многіх яго жыхароў. Аднаўленне заняло амаль сорак гадоў. У 1745 годзе на ахвяраванні прыхаджаніна Міхаіла Федаровіча пабудавалі новы будынак, а ў 1753 годзе яго асвяцілі.
У 1781 годзе Папа Пій VI даў дазвол на стварэнне пры храме брацтва Святой Тройцы. Чатыры гады праз гэта рашэнне пацвердзіў біскуп Масальскі. У тыя ж гады пры касцёле ўзвялі званіцу з трыма званамі. На двух меншых да гэтага часу можна прачытаць надпісы: «Міхаіл Федаровіч 1743» і «Ян Сталькоўскі, мяшчанін докшыцкі, звон той купіў на хвалу Госпада Бога ў 1755 г.».
У 1791 годзе на сродкі шляхціца Трацэўскага пры храме адкрылі новую школу. Тады ж само збудаванне перабудавалі ў стылі класіцызму. Да пачатку XX стагоддзя касцёл уяўляў сабой прамавугольны будынак пад двухсхільным дахам, з невялікай вежачкай-сігнатуркай і шасцікалонным порцікам, увенчаным трохвугольным франтонам з буйным арачным праёмам у цэнтры.
Гады Вялікай Айчыннай вайны сталі для святыні чарговым выпрабаваннем. 17 жніўня 1943 года храм зноў згарэў. Уцалелі толькі агароджа, вароты і званіца. У 1945 годзе ў Докшыцах пабудавалі невялікую драўляную капліцу, але паўнавартаснага касцёла ў вернікаў не было амаль паўстагоддзя.
У 1989 годзе клопат пра парафію ўзяў на сябе айцец Пётр Ясевіч з Валкалаты. Першым крокам да адраджэння стала ўстаноўка крыжа на могілках па вуліцы Пушкіна.
24 снежня 1991 года пачалося будаўніцтва новага касцёла. Месца абралі ў паўднёва-заходняй частцы горада — там, дзе раней знаходзіліся старыя ўніяцкія пахаванні. Алтаром храм арыентавалі на захад. 14 кастрычніка 1991 года архібіскуп Казімір Свёнтак асвяціў краевугольны камень.
Першая імша ў яшчэ будуючымся будынку прайшла 24 снежня 1993 года. А 4 кастрычніка 1995 года адбылося ўрачыстае асвячэнне храма — яго правёў архібіскуп Аўгусціна Маркета.
Будынак мае прамавугольную форму і двухсхільны дах, пакрыты меддзю. Да фасада асіметрычна прыбудавана чатырохгранная вежа-званіца з шатровым пакрыццём. Уверсе вежа адкрыта трайнымі арачнымі праёмамі. У ёй устаноўлены два званы — 40 і 120 кілаграмаў. Вянчае вежу крыж.
Фасад аформлены двухгранным шчыпцом. У цэнтры вылучаецца арачны ўваходны партал і круглае акно-люкарна над ім. Бакавыя сцены расчлянёны высокімі вузкімі арачнымі вокнамі. Унутраная прастора перакрыта драўляным сафітам з елкі, падлога выкладзена мармурам. Будынак атынкаваны і пабелены вапнай.
Архітэктура касцёла спалучае рысы рэтраспектыўна-раманскага стылю з элементамі класіцызму. Магутная прызматычная вежа надае храму велічны выгляд.
Пры касцёле працуе нядзельная школа для дзяцей і дарослых.
У 2001 годзе пры Троіцкім касцёле заснавалі кляштар капуцынаў — галіны францысканскага ордэна. У тым жа годзе айцы-францысканцы заклалі краевугольны камень у падмурак будучага кляштара.
Кляштарны корпус — гэта двухпавярховае прамавугольнае збудаванне пад двухсхільным дахам, якое прымыкае да храма. Побач узвялі яшчэ адзін корпус, які адрозніваецца складанай асіметрычнай планіроўкай. Першым пробашчам (настаяцелем) кляштара стаў айцец Тадэвуш Ковальскі.
Сёння касцёл Святой Тройцы — дзеючы каталіцкі храм. Гэта не толькі месца для малітвы, але і архітэктурная пярліна горада. Яго выгляд запрашае зайсці, знайсці спакой і звярнуцца да веры.
Тэрыторыя вакол касцёла дагледжана і добраўпарадкавана. Тут растуць рэдкія расліны і кветкі. Штогод праводзяцца святочныя набажэнствы і крыжовыя хады. 4 кастрычніка 2025 года касцёл адзначыў 30-годдзе з дня асвячэння.
Наведванне касцёла Святой Тройцы дае магчымасць дакрануцца да гісторыі, якая налічвае больш за чатыры стагоддзі, і адчуць духоўную атмасферу, якая адрадзілася тут тры дзесяцігоддзі таму. Гэта абавязковы пункт маршруту для ўсіх, хто цікавіцца культурай і гісторыяй Докшыцкага краю.